రెండు కన్నులు ఉన్నా ప్రతిరోజూ నిన్ను చూడలేను... రెండు చెవులు ఉన్నా ప్రతిరోజూ నీ మాట వినలేను... కానీ ...ఉన్నా ఒక్క హృదయంలోనీ నీ గుర్తులు మాత్రం ఎప్పుడు మరువలేను.
మట్టి ముద్దను పాత్రగా మలచుదాని శూన్యతలోనేదాని ఉపయోగం ఉంటుంది. గుమ్మాలు, కిటికీలతోగృహాన్ని నిర్మించుదాని శూన్యతలోనేదాని ఉపయోగం ఉంటుంది. దేన్నో పొందుతూ ఉంటాం కానీదాని శూన్యతనే వాడుకుంటూ ఉంటాం.
ఏ తీగ పువ్వునొ ఏ కొమ్మ తేటినొ కలిపింది ఏ వింత అనుబంధమవునో-- అప్పుడెన్న?-- అర్థం కాలేదా? ఏ తీగ పువ్వునొ ఏ కొమ్మ తేటినొ కలిపింది ఏ వింత అనుబంధమవునోతెలిసీ తెలియని అభిమానమవునో మనసు మూగది మాటలు రానిదిమమత ఒకటే అది నేర్చినది-- ఆహ అప్పుడియా-- పెద్ద అర్థమైనట్టు భాష లేనిది బంధమున్నదిమన ఇద్దరినీ జత కూర్చినదిమన ఇద్దరినీ జత కూర్చినది వయసే వయసును పలకరించిందివలదన్నా అది నిలువకున్నది-- ఏ నీ రొంబ అళ్ళారికె-- ఆహ్ రొంబ? అంటే? ఎల్లలు ఏవీ ఒల్లనన్నదినీదీ నాదొక లొకమన్నదినీదీ నాదొక లొకమన్నది తొలిచూపే నను నిలవేసినదిమరుమాపై అది కలవరించినది-- నల్ల పొన్ను అంటే నల్ల పిల్లామొదటి కలయికే ముడి వేసినదితుది దాకా ఇది నిలకడైనదితుది దాకా ఇది నిలకడైనది *** చిత్రం : మరో చరిత్ర గానం : P సుశీల, కమల్ హాసన్ సంగిఇతం : M S విశ్వనాథన్ రచన : ఆత్రేయ
ఓ ప్రియా... నీ కొంటె చూపే రేపింది కలలెన్నో నాలో, నీ చిరునవ్వుతో కలుపుకోన్నావు నన్నే నీలో... కను రెప్ప మూస్తే చెదిరి పోవునేమో అని నీ రూపం ,చేశాను కనులకే నిదురను దూరం... తొలిచూపులోనే నా మదిలో అలజడి రేపినావు.ఆనాటి నుండి నా మదిలో నీవే కొలువున్నావు గడిపాను మరువలేని మధుర క్షనలెన్నొ చూస్తూనే నిన్ను,నీవు లేని క్షనలే అయ్యాయి యుగాలు నాకు..
మదిలోని మంచితనానికి మరణం లేదు, ఎదురు చూసే హృదయానికి ఓటమి లేదు, అనుక్షణం నిన్ను తలచే మనస్సుకు అలసట లేదు, నిన్ను తోడుగా పొందని నా జీవిత పయనం లేదు, నీవు నేనుగా లేని నా ప్రపంచమే లేదు
నీ ప్రేమ భవంతి కో ఇటుక ...నీ విశాల నేత్రాలకి కాటుక,
నీ పంజరాన గువ్వ...కాలిలోన మువ్వ,
చేతిలోన పరుసు...మెడలోన గొలుసు ,
కొప్పులోన పువ్వు...పెదవిపైన నవ్వు ,
ఏదైనా ఓ క్షణమైనా చాలు.......
చెలీ..... ప్రతిక్షణం నీ ద్యాసేలా, నా కన్నుల్లో నీ రూపమేలా.. నీపై నాకింత ప్రేమేలా,గాలి తాకిడిలో నీ స్పర్శేలా.. నాలో నాకే మైకమేలా,నీడలో సైతం నీ చయేలా.. నీ కొరకై దిగులేలా,నీ పై ఇంత తపనేలా.. నా పెదవులపై అనుక్షణం నీ పేరేలా,అయ్యాను నేను నువ్వెలా.. నీ ప్రేమకై తపస్సేలా,నీవు కరుణించని జేవితమేలా... వినయ్
నే కోరుకున్నది నిన్నే కదా.. నా గుండె గోపురంలో నిండి వుంది నీ రూపే కదా నే కన్నా కల నివే కదా ..నా ప్రతి స్పర్శలో నీ అలజడే కదా నే ప్రతి పూట జపించేది నీ పేరే కదా .. నా ప్రతి శ్వాస నిన్ను తాకిన గాలే కదా కన్నులు మూసినా నీ రూపమే కదా .. కనులు తెరిచిన నీ రూపమే కదా అనుక్షణం నీ జ్ఞాపకమే కదా ...నా ఊపిరి నీ తోడే కదా ....
ఒకే ఆత్మా ఉంటుంది రెండు శరీరాలలో... ఒకే పాట పలుకుతుంది రెండు హృదయాలలో... ఒకేసారి దొరుకుతుంది ప్రతి జీవితంలో... అది ఓడిపోదు, వాడిపోదు, కష్టసుఖాల్లో వీడిపోదు.......అదే నిజమైన ప్రేమ. వినయ్
మల్లె పువ్వు నల్లగా పుయవచ్చును ...... మంచు కూడా వేడి సెగలు పుట్టించవచ్చును ...... పువ్వు బట్టి తేనె రుచే మారవచ్చును ......... ఇన్నిమారినమారనిదినీపైనాకున్నప్రేమనినీవునమ్మవచ్చును.......
ప్రతి తప్పుకి ఒక శిక్ష ఉంటే ..... నిన్ను ప్రేమించడమే నేను చేసిన తప్పైతే దానికి శిక్ష మరణమే ఐతే ... మరణించే చివరి క్షనము కూడా నా మనసు నిన్ను ప్రేమిస్తూనే ఉంటుంది ... ఎందుకో తెలుసా....మరణిస్తూ కూడా అది తలిచేది నిన్నే... వినయ్
చెలీ... నువ్వు నా నుండి దూరమైన నీ జ్ఞాపకాలు మాత్రం దూరం కాలేదు .... ప్రపంచానికి హద్దులు ఉన్నా నీమీద నాకున్న ప్రేమకు హద్దులు లేవు .... నా కన్నులు నిన్ను మరచిన.. నా హృదయం నిన్ను మరువదు, నా హృదయం నిన్ను మరచిన ..నా ప్రాణం ఇక మిగలదు.......... .........వినయ్
చెలీ ... ఎప్పుడూ చప్పుడూ కానీ నా కనురెప్పల్లో నువ్వే.. ఎప్పుడూ చప్పుడూ ఆపని నా గుండెచప్పుల్లో నువ్వే... మాటకు మాటకు మధ్యన నా మౌనంలో నువ్వే... మౌనం మౌనం మధ్యన నా మాటల్లో నువ్వే... ఎప్పటికి నిన్ను మరువని న మనసులో నువ్వే.. నిన్ను మారిస్తే ఆగిపోయే నా హృదయంలో నువ్వే... మొడై చూస్తున్నా...వాన చినుకై నువ్వు వస్తావని .. నీ ప్రేమలో చేసింది నాకేదో కాలం...ఉంటావని నమ్ముతునాన్ను నాతోడుగా కలకాలం....
నీ జ్ఞాపకాలు తరచి నన్ను తడుముతూ, కన్నుల్లో నిదుర కరిగిపోయింది కలనైన నిన్నుకంచనివ్వక.. మౌనం నన్ను వీడనంది నీ ఆలోచనలు నన్ను చేరినాక , ఓదార్చు కోలేక నన్ను నేను మిగల్చలేక కథగా నిన్ను....
నీ కన్నుల నుండి నా కోసంజారే ఒక కన్నీటి చుక్క , నాలో తెలియని తుఫానులు సృష్టిస్తుంది, నీ ఆలోచన నా కోసమే అని తెలిసిన క్షణం నా మనసు విశ్వం అవుంతుంది, నన్ను వదిలి నువ్వు దాటిన తీరాల నుంచి తిరిగి చూసిన ఒక చూపు నన్ను పిచ్చేక్కిస్తుంది ...